گزارش ویژه شماره 48

همکاری راهبردی ایران- چین؛ ماهیت، فرصت­ ها و چالش ­ها

عسگر صفری، دانشجوی دکتری روابط بین ­الملل، پژوهشگر موسسه آینده پژوهی جهان اسلام

 مریم نوری، کارشناسی ارشد مطالعات منطقه ­ای، پژوهشگر موسسه آینده پژوهی جهان اسلام

از اوایل دهه 1990 که که چین اولین همکاری استراتژیک خود را با برزیل برقرار کرد، دیپلماسی مشارکت به تدریج به یکی از مؤلفه­ های اصلی روابط چین با کشورهای مختف تبدیل شده است. طبق آمار­ها تا کنون بیش از 100 مشارکت در سطوح مختلف بین چین کشورها و گروه های منطقه ­ای و سازمان­ های بین ­المللی ایجاد شده است. ابتکار عمل جدید چین در زمان شروع بیش تر مبتنی بر مشارکت و پیوند با قدرت­ های بزرگ مانند ایالات متحده آمریکا، روسیه و اتحادیه اروپا بود. با این حال این رویه در طی سال­ های آتی تغییر کرده و پکن به ایجاد مشارکت­ با بازیگران با سطوح مختلف قدرت در مناطق مختلف روی آورد. در راستای همین دیپلماسی مشارکتی بود که در 1394 در هنگام دیدار رئیس جمهور چین از ایران و ملاقات با مقامات ایرانی بحث مشارکت استراتژیک ایران و چین مطرح گردید. در این دیدار بیانیه ­ای از سوی هر دو دو طرف صادر  شد که در یکی از بندهای آن به همکاری طولانی مدت بین دو کشور اشاره شده بود. با سفر محمد جواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران به پکن در سال 1398 پیش نویس این همکاری با طرف چینی مورد بحث قرار گرفته و در تیر ماه 1399 مفاد و ابعاد همکاری ایران با چین مشخص گردید. از آنجایی که مطرح شدن همکاری­ های بلند­مدت ایران و چین بازتاب زیادی در افکار عمومی داخلی و خارجی داشت، این گزارش ویژه تلاش دارد تا ماهیت، چالش ­ها و فرصت ­های همکاری بلند­مدت دو کشور را مورد بررسی قرار دهد.

 

 

برای دانلود PDF گزارش کلیک کنید

 

e-max.it: your social media marketing partner